Αρχή της Αδράνειας

…όποια θέση κι αν έχει κανεις ως προς το έργο της Χάννα Άρεντ, κι εγώ κρατώ μια εξόχως κριτική θέση, στην ταύτιση Κακού και κοινότοπου έχει σε κάθε περίπτωση δίκιο. Εγώ θα το έθετα κάπως αλλιώς· δε θα έλεγα ότι το κακό είναι κοινότοπο, αλλά ότι το κοινότοπο είναι το κακό — δηλαδή ακριβώς η μορφή της συνείδησης και γενικά του πνεύματος που προσαρμόζονται στον κόσμο ως έχει, που υπακούουν στην Αρχή της Αδράνειας. Η δε Αρχή της Αδράνειας, ιδού το πραγματικά θεμελιωδώς Κακό.
— T.W. Adorno, Metaphysik. Begriff und Probleme (Διαλέξεις του ’65), σ.180

Κομμουνιστικοποίηση – Καρλ Νεζίκ & Ζιλ Ντωβέ

Τι σημαίνει “κομμουνιστικοποίηση”, και τι εννοούμε εμείς με αυτόν τον όρο; Στην πραγματικότητα, έχουμε καταπιαστεί αρκετές φορές με αυτό το θέμα, για παράδειγμα στις απαντήσεις που δίνουμε στο ερωτηματολόγιο της γερμανικής ομάδας Revolution Times, που δημοσιεύτηκε στα αγγλικά με τίτλο What it’s all about? (2007), και σε άλλα κείμενα, συμπεριλαμβανομένης της Συμβολής σε μια Κριτική της Πολιτικής Αυτονομίας (2008).

Αν κάνουμε λόγο για κομμουνιστικοποίηση και όχι απλά για κομμουνισμό, δεν είναι για να μηχανευτούμε μια καινούργια έννοια που θα μας δώσει την οριστική λύση στο αίνιγμα της επανάστασης. Η κομμουνιστικοποίηση δε δηλώνει κάτι παραπάνω από το περιεχόμενο και τη διαδικασία της μελλοντικής επανάστασης.

>LINK<

Κράτος, Ταξική Πάλη, και Αναπαραγωγή του Κεφαλαίου – Σάιμον Κλαρκ

Εδώ και κάποια χρόνια έχει ανοίξει και συνεχίζει να διεξάγεται μια αντιπαράθεση με επίκεντρο τη μαρξιστική θεωρία του κράτους. Κύριος στόχος των περισσότερων από τις συνεισφορές σε αυτή την αντιπαράθεση είναι η εξεύρεση μιας μέσης οδού ανάμεσα στις ‘αγοραίες’ συλλήψεις περί κράτους ως απλού εργαλείου του κεφαλαίου, και τις ‘ρεφορμιστικές’, σύμφωνα με τις οποίες το κράτος είναι ένας ουδέτερος θεσμός που στέκεται έξω και πάνω από την ταξική πάλη. Οι περισσότερες από τις συνεισφορές εστιάζουν στην ανάπτυξη μιας κατάλληλης ανάλυσης του καπιταλιστικού κράτους σαν ιδιαίτερη ιστορική μορφή κοινωνικής σχέσης. Έμφαση δίνεται στην ‘εξωτερικότητα’ του κράτους σε σχέση με τα ιδιαίτερα κεφάλαια και στην ‘ιδιαιτερότητά’ του ως πολιτικού θεσμού, που στέκεται ξέχωρα από τις μορφές της ταξικής πάλης που περιβάλλουν την παραγωγή και οικειοποίηση της υπεραξίας. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο παρουσιάζονται διάφορες λύσεις, που συνήθως βλέπουν το κράτος σαν κάποιο είδος εξωτερικού εγγυητή των όρων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Η καθυπόταξη του κράτους στο κεφάλαιο επιτελείται διαμέσου της καθυπόταξης της υλικής αναπαραγωγής του κράτους στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου· διαμέσου των πολιτικών και διευθυντικών συστημάτων που διασφαλίζουν την κυριαρχία της καπιταλιστικής τάξης· και διαμέσου της ιδεολογικής καθυπόταξης της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο.

>>>> l i n k >>>>>>

μεγάλες αλήθειες (ΙΙ): “Τον πίθηκο τον αγόρασα στην εκποίηση ενός τσίρκου…”

Τον πίθηκο τον αγόρασα στην εκποίηση ενός τσίρκου που είχε κηρύξει πτώχευση.

Η πρώτη φορά που μου ήρθε η ιδέα να δοκιμάσω το πείραμα στο οποίο είναι αφιερωμένο αυτό το κείμενο, ήταν όταν, ένα απόγεμα διάβασα, δε θυμάμαι πού, ότι σύμφωνα με τους ιθαγενείς της νήσου της Ιάβας, οι πίθηκοι δε μιλούν όχι γιατί δε μπορούν, αλλά γιατί δε θέλουν. “Δε μιλάνε”, λένε οι ιθαγενείς, “γιατί τότε θα τους βάζαμε να δουλέψουν”.

— Leopoldo Lugones, Yzur

μεγάλες αλήθειες (Ι): “στη φορντιστική γραμμή συναρμολόγησης…”

ColorCoding

Στη φορντιστική γραμμή συναρμολόγησης η εργασιακή διαδικασία ήταν σχεδιασμένη να κρατά απασχολημένους τους εργάτες 45 δευτερόλεπτα το λεπτό. Στην ευέλικτη μονάδα παραγωγής, οι εργάτες είναι απασχολημένοι 57 δευτερόλεπτα το λεπτό.

Μπαλάντα ενάντια στην Εργασία, Kamunist Kranti

“Ενάντια σε εκείνους που θέλουνε να δώσουν στο προλεταριάτο τη θρησκεία ενός ονόματος…”

Ενάντια σε εκείνους που θέλουνε να δώσουν στο προλεταριάτο τη θρησκεία ενός ονόματος, μια (ψευδή) συνείδηση, κουστούμι και γραβάτα, αύρα και αξιοπιστία στα μάτια όσων χαίρουν σεβασμού, είναι νόμιμο να αντιτάξουμε ένα προλεταριάτο βίαιο και άγριο, αυτόνομο, με δίχως συνείδηση, καθώς και το τρίπτυχο: ΣΚΑΤΑ, ΣΑΤΑΝΑΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Luciano Parinetto, ‘Analreligion e dintorni’, L’ Erba Voglio #26, 1976 (βρέθηκε στο Mario Mieli, “Homosexuality & Liberation: elements of a gay critique”)

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο – Ζιλ Ντωβέ

Μια απάντηση στο κείμενο Κανονιστική Ιστορία και η Κομμουνιστική Ουσία του Προλεταριάτου. Αρχικά δημοσιεύτηκε ως παράρτημα στη γαλλόφωνη έκδοση του Όταν Πεθαίνουν οι Εξεγέρσεις.

*

Εναπόκειται στους αναγνώστες να κρίνουν αν, όπως πιστεύει η Théorie Communiste, το Όταν Πεθαίνουν οι Εξεγέρσεις εξηγεί ό,τι συνέβη μέσω αυτού που δε συνέβη. Πιστεύουμε ότι σε εκείνο το άρθρο παρουσιάζουμε αρχικά αυτά που οι προλετάριοι έπραξαν, και έπειτα ό,τι δεν ήταν σε θέση ή δεν ήθελαν να πράξουν. “Όμως, μόνο αρνητικά διδάγματα μπορούν να αντληθούν από τα γεγονότα [δλδ. τους αγώνες του γερμανικού προλεταριάτου από το 1919 μέχρι το 1923]… Αυτό που μάθαμε ήταν το πώς δεν πρέπει να δράσουμε”[1]. Το πηγαινέλα στο χθες και το σήμερα έχει τους κινδύνους του, όμως είναι πιο διαφωτιστικό από μια εξήγηση σύμφωνα με την οποία κάθε κοινωνικό κίνημα αναπόφευκτα καταλήγει εκεί που το ωθεί η εποχή του.

[…]

LINK